In september 2005 ben ik met Dubbelleven begonnen omdat ik lucht nodig had in mijn relatie met Adri.Het leven was niet makkelijk, soms bijna niet vol te houden, maar door te schrijven zie je de humor ervan, en bovendien is er het fenomeen van de reacties. Ik had het niet verwacht toen ik begon, maar die bleken een enorme steun.Nu is het leven nog steeds niet eenvoudig, maar de problemen zijn van een andere orde. Het belangrijkste punt is dat ze me niet zijn overkomen. Goed, ik heb erge pech gehad met die twee mensen die voor mij werkten, maar de oorsprong ligt bij mezelf. Omdat ik me niet kon neerleggen bij de manier waarop met het onderwijs werd omgesprongen, heb ik ontslag genomen. Zonder leuke regeling ben ik, bijna 60, voor mezelf begonnen, terwijl ik al aardig door mijn financixeble reserves heen was vanwege de zorg voor Adri die ik vrijwel volledig uit eigen zak heb betaald. Een bedachtzaam mens had dit niet gedaan.Ik heb er geen spijt van, maar ik vind wel dat ik anderen niet moet lastigvallen met het wat beperkte leven dat ik nu noodgedwongen leid. En al zeker niet in dit weblog, dat uiteindelijk een soort monumentje is geworden voor Adri.Kortom, ik ga dit weblog afsluiten.Ik merk wel dat ik wil schrijven, maar dan gaat het veel meer om meningen over actuele zaken, of over het getob maar ook het vele leuke in de omgang met mijn epileptische hondje Tycho. Ik ga dus een nieuw weblog (geen blog!!!) beginnen.Het is Leven!!! geworden.