Waarom is mijn leven nu nog steeds een Dubbel Leven, vroeg Stien zich een tijd geleden af nadat ik dat zomaar beweerde. Ja, waarom eigenlijk? Dat ga ik nu eens haarfijn uit de doeken doen.

Toen ik dit weblog begon in september 2005, had ik twee icoontjes die mijn beide levens verbeeldden: de dirigent voor mijn functie op de hogeschool, en de non voor de zorgende rol thuis. Een heel duidelijke rolverdeling, waarbij het vaak absurde werk meer een afleiding was, en mijn echte leven zich thuis afspeelde. 

Nu ligt de situatie anders. In mijn werk ben ik enthousiast, overtuigend, zelfbewust en zakelijk. Maar ze moesten eens weten hoe ik thuis ben… Afgepeigerd, moedeloos, bang voor morgen… Op de een of andere manier kan ik dat zelfbewuste enthousiasme nog steeds opbrengen en dat moet ook wel, want mijn toekomst hangt ervan af.

Wat het extra lastig maakt, is dat ik me niet kan veroorloven goede schoenen en wat nieuwe kleren te kopen. In de tijd dat ik de visschoenen kocht, kon ik zoiets absurds gewoon aanschaffen. Nu kan ik zelfs geen nuttige schoen kopen. Als ik een workshop geef, of bij een klant aan de slag ben, of op acquisitietoer ga, is het zeker in de zomer een enorm probleem wat ik aan moet. Ik draag nu bij wijze van jurk een oud auberginekleurig bigshirt in A-lijn. Om het een beetje representatief te maken speld ik er een interessante broche op. De nette schoenen zijn oud en zitten niet goed meer, omdat mijn voeten toch wat moeilijker worden met het vorderen der jaren. Maar ze staan mooi. Dus die gaan aan vlak voor ik uit de auto stap, en meteen weer uit voor ik weg rijd. Ik houd me altijd maar voor dat ik twee sterke punten heb: een mooie bos haar dat me nu het grijs is een intelligente uitstraling bezorgt , en nog steeds heel aardige benen :).

Zo staat het er nog steeds voor, maar zoals ik pas geleden al schreef: het tij begint te keren. Ik ben een nieuw product (software) aan het ontwikkelen. Het komt in september op de markt, en ik ben nu bezig er mensen warm voor te maken. Dat lukt erg goed, en ik heb al een aantal harde toezeggingen (zwart op wit) van bedrijven die het gaan aanschaffen. Een grote organisatie in de omgeving van Den Haag wil het samen met mij "in de markt gaan zetten", en toen ik na een heel stimulerend gesprek weer op kantoor kwam, kreeg ik een telefoontje: grote opdracht voor september/oktober.

Geweldig allemaal, alleen nog even die twee maanden door. Ik sta zowel zakelijk als privxe9 zo ver in de min dat ik binnenkort niet meer kan tanken. Dus ff kijken hoe we dat weer gaan regelen!