In september 2005 ben ik met Dubbelleven begonnen omdat ik lucht nodig had in mijn relatie met Adri.Het leven was niet makkelijk, soms bijna niet vol te houden, maar door te schrijven zie je de humor ervan, en bovendien is er het fenomeen van de reacties. Ik had het niet verwacht toen ik begon, maar die bleken een enorme steun.Nu is het leven nog steeds niet eenvoudig, maar de problemen zijn van een andere orde. Het belangrijkste punt is dat ze me niet zijn overkomen. Goed, ik heb erge pech gehad met die twee mensen die voor mij werkten, maar de oorsprong ligt bij mezelf. Omdat ik me niet kon neerleggen bij de manier waarop met het onderwijs werd omgesprongen, heb ik ontslag genomen. Zonder leuke regeling ben ik, bijna 60, voor mezelf begonnen, terwijl ik al aardig door mijn financixeble reserves heen was vanwege de zorg voor Adri die ik vrijwel volledig uit eigen zak heb betaald. Een bedachtzaam mens had dit niet gedaan.Ik heb er geen spijt van, maar ik vind wel dat ik anderen niet moet lastigvallen met het wat beperkte leven dat ik nu noodgedwongen leid. En al zeker niet in dit weblog, dat uiteindelijk een soort monumentje is geworden voor Adri.Kortom, ik ga dit weblog afsluiten.Ik merk wel dat ik wil schrijven, maar dan gaat het veel meer om meningen over actuele zaken, of over het getob maar ook het vele leuke in de omgang met mijn epileptische hondje Tycho. Ik ga dus een nieuw weblog (geen blog!!!) beginnen.Het is Leven!!! geworden.

De verkoop van mijn huis gaat niet voorspoedig. De kredietkrisis heeft daar ongetwijfeld mee te maken, maar een belangrijk bezwaar van alle kijkers was: het uitzicht valt tegen. Ik kon me daar wel wat bij voorstellen: pal voor mijn raam zie jet het bladerdak van drie kastanjes, en zelfs als de bladeren gevallen zijn, nemen ze een groot stuk van het zicht op de rivier weg. Aan de andere kant: er zit veel vogelleven in de kastanjes, en ik genoot er dus van.

De bovenste foto heb ik genomen vanaf mijn balkon in de zomer, compleet met Manicus, daaronder een herfstfoto, ook vanaf het balkon.
Eind november kreeg ik een brief van de gemeente dat twee van de kastanjes ziek zijn, en dat er xe9xe9n wordt gekapt. Laat dat nou net die ene zijn die voor mijn raam staat!
Een paar dagen later kwamen ze langs, de mannen met de helmen en de tractor, een ongewone daadkracht van de ambtenarij! Even wat zware takken weggehaald, toen de zaag in de stam en binnen een paar seconden was de boom, die hier 40 jaar heeft gestaan, om. Een half uur later was er er alleen nog wat zaagsel over…

Als een gemeente zo snel handelt, dan zit daar iets achter. Ik wantrouw de actie, zeker gezien andere activiteiten van de gemeente aan de rivier. Maar op dit moment is het voor mij gunstig, want het bevordert de verkoopbaarheid van mijn pand aanzienlijk.
De makelaar heeft meteen een paar nieuwe foto’s laten maken. Exe9n bewaar ik voor een ander weblog, een andere zie je hieronder. Hij is vanuit hetzelfde punt genomen als mijn eigen herfstfoto.

De boot zou ik in de oude situatie in de zomer niet hebben kunnen zien en in het najaar nauwelijks.
En nu maar hopen dat het gauw verkoopt, want…

Maar dat is een ander verhaal.

Vannacht was ik wat negatief van dat bLLg, en daar sta ik nog steeds achter, maar vanavond vloog bovenstaande term me uit de vingers toen ik meeleefde met Stiens wittebroodsweken. Loghoppen voor het bezoeken van favoriete weblogs. Ik denk dat ik hem er maar in houd!

Om het nieuwe woord te vieren heb ik even een animatie gemaakt van een hoppende twitterbird. Ik twitter sinds een week nl. ook, maar onder mijn eigen (voor)naam. Wie die kent, kan me volgen!!! Als het bevalt gaat Luna misschien ook nog twitteren…

Waarom is mijn leven nu nog steeds een Dubbel Leven, vroeg Stien zich een tijd geleden af nadat ik dat zomaar beweerde. Ja, waarom eigenlijk? Dat ga ik nu eens haarfijn uit de doeken doen.

Toen ik dit weblog begon in september 2005, had ik twee icoontjes die mijn beide levens verbeeldden: de dirigent voor mijn functie op de hogeschool, en de non voor de zorgende rol thuis. Een heel duidelijke rolverdeling, waarbij het vaak absurde werk meer een afleiding was, en mijn echte leven zich thuis afspeelde. 

Nu ligt de situatie anders. In mijn werk ben ik enthousiast, overtuigend, zelfbewust en zakelijk. Maar ze moesten eens weten hoe ik thuis ben… Afgepeigerd, moedeloos, bang voor morgen… Op de een of andere manier kan ik dat zelfbewuste enthousiasme nog steeds opbrengen en dat moet ook wel, want mijn toekomst hangt ervan af.

Wat het extra lastig maakt, is dat ik me niet kan veroorloven goede schoenen en wat nieuwe kleren te kopen. In de tijd dat ik de visschoenen kocht, kon ik zoiets absurds gewoon aanschaffen. Nu kan ik zelfs geen nuttige schoen kopen. Als ik een workshop geef, of bij een klant aan de slag ben, of op acquisitietoer ga, is het zeker in de zomer een enorm probleem wat ik aan moet. Ik draag nu bij wijze van jurk een oud auberginekleurig bigshirt in A-lijn. Om het een beetje representatief te maken speld ik er een interessante broche op. De nette schoenen zijn oud en zitten niet goed meer, omdat mijn voeten toch wat moeilijker worden met het vorderen der jaren. Maar ze staan mooi. Dus die gaan aan vlak voor ik uit de auto stap, en meteen weer uit voor ik weg rijd. Ik houd me altijd maar voor dat ik twee sterke punten heb: een mooie bos haar dat me nu het grijs is een intelligente uitstraling bezorgt , en nog steeds heel aardige benen :).

Zo staat het er nog steeds voor, maar zoals ik pas geleden al schreef: het tij begint te keren. Ik ben een nieuw product (software) aan het ontwikkelen. Het komt in september op de markt, en ik ben nu bezig er mensen warm voor te maken. Dat lukt erg goed, en ik heb al een aantal harde toezeggingen (zwart op wit) van bedrijven die het gaan aanschaffen. Een grote organisatie in de omgeving van Den Haag wil het samen met mij "in de markt gaan zetten", en toen ik na een heel stimulerend gesprek weer op kantoor kwam, kreeg ik een telefoontje: grote opdracht voor september/oktober.

Geweldig allemaal, alleen nog even die twee maanden door. Ik sta zowel zakelijk als privxe9 zo ver in de min dat ik binnenkort niet meer kan tanken. Dus ff kijken hoe we dat weer gaan regelen!

Ik log net in op Dubbelleven, en zoals altijd overvalt me een enorme walging bij het woord bloggen. Nu, na de begrafenis van Michael Jackson met een half oog & oor tot me te hebben genomen, is het me ineens teveel. Het is een kotswoord – sorry – en als je lllgg uitspreekt met zo’n lallende Hollandse l en die keiharde Hollandse g ga je al automatisch over je nek. Om nog maar te zwijgen over de botte xf2. Blog, in goed Engels uitgesproken met een o die naar de xe0 neigt, zoals in Blogspot, heb ik wat minder moeite, al vind ik ook dat niet echt fraai.

Ben ik nu overgevoelig? Hoe dan ook, ik houd veel van mjn moerstaal en heb een hekel aan onnodig lelijke woorden. Al moet ik eerlijk zeggen dat een jongere Luna in drift ook niet altijd even fijnzinnig was!

Ik zet dit stukje er wel op, maar begin opnieuw met een ander verhaal, want ik wil blog niet mixen met het verfijnde DubbelLeven! (met twee dikke ll’en.)

Een paar weken geleden werd mijn broer 60. Normaal gesproken viert hij zijn verjaardag niet, maar zijn kinderen hadden gezegd: "Pa, nu willen we echt dat je er wat aan doet, anders krijg je een surprise party". En toen kwam hij met een geweldig idee: we zouden alle plaatsen gaan bezoeken waar we in onze jeugd hebben gewoond. Onze vader was dominee, zodat we nogal wat zijn verhuisd, en er viel dus heel wat te rijden en te kijken. Het was een geweldige dag. Als mijn broer iets organiseert, dan doet hij het ook goed. Hij had een bus gehuurd, zijn oudste zoon heeft een groot rijbewijs en reed. De route, de tijd, de activiteiten, alles klopte. We hebben ontzettend veel gedaan en gezien, en toch had je geen moment het gevoel dat er haast was.

Ik wilde niet alleen meebetalen aan het cadeau (wel een probleem trouwens, dat geld heb ik geleend…), maar ook iets maken. Uiteindelijk heb ik met behulp van Photo Story een filmpje gemaakt van oude foto’s, met passende muziekjes erachter en mijn stem die bij elke foto een anecdote vertelt. Het was een beste klus – alleen met het uitzoeken en scannen van de foto’s was ik al een weekend zoet – maar een van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan.

*******

Hier is xe9xe9n zo’n foto, genomen op 1 maart 1953, vlak voor de geboorte van onze zus. Mijn broer en ik hebben onze pyjama aan onder onze jas, heel spannend, want zo gaan we mee in de nacht, in de auto met opa en oma.

*******

Zo had ik nog nooit echt met geluid gewerkt op de computer. Muziek heeft altijd een grote rol in ons leven gespeeld, en ik wilde dus niet een of ander vaag achtergrondmuzakje, maar fragmenten die iets voor hem (en mij) hebben betekend. Een hele track duurt al gauw een paar minuten, terwijl je aan 20 of 30 seconden vaak wel genoeg hebt. Dus moest ik in tracks gaan knippen. Hoe doe je dat? Googelen leverde WavePad op. En dan maar lekker prutsen, geweldig!

Ik ben vreselijk trots op mijn uiteindelijke filmpje en heb het op CD gezet voor hem & mijn schoonzus, en voor zijn kinderen. De etiketten heb ik geprint bij een vrouw hier uit de flat: ik heb haar zo vaak geholpen met haar computer dat ze blij was eens iets voor mij te kunnen doen nu mijn printer "kapot" was…

Het filmpje moest wel op de PC worden gedraaid, maar laat mijn broer nu net een groot flatscreen hebben gekocht om beter films te kunnen kijken via zijn computer. Het was nog niet aangesloten, maar mijn filmpje was natuurlijk wel een aanleiding om dat nu maar eens te gaan doen. Zijn zoons hadden het zo voor elkaar. Grappig om die oude zwart-witte kiekjes op zo’n enorm scherm te zien! Ze zijn natuurlijk analoog, je krijgt dus geen blokjes als je ze uitvergroot, en daardoor was het resultaat beter dan ik had gedacht.

Dit soort gepruts houdt de moed er wel in. Ik ga nu ook zo’n flimpje over Adri maken. Ik heb nl. heel veel oude foto’s waar behalve ik niemand meer iets van weet. Photo Story is een handige manier om die weer tot leven te brengen voor zijn kinderen en kleinkinderen.

Ik doe hier toch nog even een foto bij. Dit zijn Adri’s grootouders, Ze waren allebei vanaf hun geboorte doofstom. Opa werkte bij een wetenschappelijke uitgeverij als zetter. Omdat hij zich door zijn doofheid goed kon concentreren, kreeg hij de moeilijkste boeken, bijvoorbeeld Hebreeuws. Adri’s moeder was al vanaf heel klein kind hun "tolk".

Gisteren was zo’n dag dat alles fout ging. Ik zou ‘s morgens vroeg op kantoor zijn om onze stagiair op te vangen, maar ik moest eerst even naar de postbus, want er was een belangrijk pakket aangekomen en dat moest uiterlijk om 9:00 uur worden opgehaald. Het postkantoor is altijd erg lastig te bereiken, maar ditmaal leek het mee te vallen. Ik reed achter een enorme vrachtwagen, dat wel, maar we reden, dus dat is al heel wat. Tot hij een vrij scherpe bocht moest nemen en toen ging het fout, hij kon niet meer voor of achteruit. En het werd ineens vreselijk druk, dus ik kon ook even nix.

Uiteindelijk was ik nog net op tijd op het postkantoor en ik nam de terugweg via kleine straatjes in een 30km-zone. Ik reed keurig 28 of zo, dus alles OK. Heel in de verte achter mij zag ik twee kleine stipjes. Ze groeiden & groeiden, en het bleken twee agenten te fiets met zo’n aanstellerige helm op, die de snelheidsrecords braken, want al heel snel hadden ze mij ingehaald en moest ik aan de kant. Ik had mijn tuigje niet om, want daar ben ik tegen. En ik vond het kinderachtig om het gauw om te doen toen ik ze aan zag komen rijden.

"Weet u waarom wij u aan houden?" vroeg de vrouwelijke helft van het duo didactisch. "Omdat ik het tuigje niet om heb", zei ik braaf. "Maar", voegde ik eraan toe, "u overtreedt de snelheidslimiet om mij te bekeuren. Dat is veel gevaarlijker voor het verkeer dan een tuigje niet dragen".

Als ik hierover begin krijg je altijd een discussie langs de volgende lijnen: Mijn ervaring is dat mensen worden gered als ze niet vast zitten (ik). De statistieken wijzen uit… (agent). Kent u het boek "Liegen met statistieken"? (ik). Zo ook deze keer. De vrouw ging er lekker op in en we hadden eigenlijk best een goed gesprek. Maar de man kreeg er ineens genoeg van.

"Als u verongelukt, moet ik langs de nabestaanden om dat te melden", zei hij nors. "Dus ik moet een tuigje om omdat u te beroerd bent om mijn nabestaanden op de hoogte te stellen? Laat ik u gerust stellen, meneer: ik hxe9b geen nabestaanden. Ik ben een zielig allenig oud vrouwtje met alleen maar een hond". (De hond in kwestie zat in de achterbak te trillen, want hij voelde een onbekende agressie.)

Ik kreeg een bekeuring. Voor de derde keer in de vele vele jaren dat ik tuigloos rijd. Maar het bedrag is wel buiten verhouding hoog. Als ik te hard rijd (wat ik echt niet goed vind) betaal ik zo’n 30 euro, maar voor niet in een tuigje willen moet je 90 betalen. Dat vind ik heel raar! Ik span het tuigje nu weer om de stoelleuning, zodat het er van buitenaf goed uitziet.

Adri is midden in de winter gestorven, maar hij was een echt lentemens. Hij is geboren in Den Haag op Eerste Paasdag 1926 exact om middernacht. Ik zag dus twee opties: de as verstrooien op Eerste Paasdag 2008 of op zijn verjaardag, 4 april. Omdat Pasen extreem vroeg viel, vond ik zijn verjaardag een beter idee. Adri trok altijd als vanzelfsprekend naar Den Haag tussen alle buitenlanden in en hield veel van de zee, ook van die koude Noordzee. Dus vond ik het gepast zijn as bij Scheveningen te verstrooien.

In januari 2008 regelde ik de zaken met een rederij aldaar en nodigde ik de kinderen en kleinkinderen uit – ook de vreselijke dochter uit Amerika, want Adri was tenslotte haar vader – om op 4 april uit te varen. Allemaal namen ze de uitnodiging aan. Ik koos voor de namiddag.

Het was een gure, grauwe dag. Jonge Adri was met vrouw en kinderen overgekomen uit Zuid-Afrika en had in allerijl ijsmutsen aangeschaft. En zo voeren we uit over een grauwe Noordzee.

Toen stopte de boot en begon de plechtigheid. Een van de zoons had een gitaar bij zich en songteksten geprint. Dat samen zingen was goed. Iedereen had daarna een eigen boodschap voor vader en opa. Ik had nergens op gerekend, maar hield uiteindelijk een speech, waarin ik in xe9xe9n zin toch iets heb gezegd over de gevolgen die het gedrag van Helen (de vreselijke dochter) heeft gehad.

Op het moment dat ik jonge Adri de urn gaf om de as uit te strooien, brak de zon door, zie foto. En die bleef – zij het aarzelend – schijnen tot we terug waren in de haven.

Adri is nu precies twee maanden geleden overleden. Mijn leven gaat verder. In zekere zin heb ik nog steeds een dubbelleven, maar dit weblog en deze titel horen echt bij het leven van Adri en mij. Dit is dus de laatste aflevering.

Sinds 19 januari heb ik weer een hond, een klein mannetje. Hij wordt op 13 april twee jaar en heette Diesel. Op internet zag ik dat dit de meest algemene hondennaam is van Nederland. En ik hoor mezelf toch geen 12 of meer jaar Diesel tegen het arme beest roepen. Ik heb dus gezocht naar een passende naam die net zo klinkt, en dat is Tycho geworden. Hij heet naar de grote 16e-eeuwse astronoom & astroloog (dat was je toen nog allebei) Tycho Brahxe9. De naam betekent bovendien "geluk". En ik hoop dus dat hij me dat brengt!

Welkom bij DubbelLeven!!!

Tot 11 december 2007 had mijn dubbelleven wel wat weg van de foto hieronder, vroeger de kopfoto van dit weblog: als een schaap sjokte ik heen & weer van mijn ene leven (Luna werkt) naar mijn andere leven (Luna zorgt voor haar dementerende levensgezel Adri…)

Schapen op een dijk gefotografeerd door Luna
op Terschelling, oktober 2004

Dat geldt nu toch echt niet meer. Daarom in de kop een foto van de enige echte "Luna" in volle glorie, genomen op 27 januari 2009.

Dubbelleven blijft staan als monument voor Adri. Ik ben inmiddels een weblog Leven!!! begonnen. Het zou leuk zijn als jullie daar ook een kijkje gingen nemen.